Հայաստանի և Ռուսաստանի միջև առկա քաղաքական տարաձայնությունները, որոնք հաճախ լրատվական ոլորտում ենթարկվում են ավելորդ մեկնաբանության, իրենցից առանձնապես ոչինչ չեն ներկայացնում։ Սա քաղաքականության բնույտն է, որտեղ յուրաքանչյուր կողմ իր տեսակետն է հայտնում։ Ես չեմ համաձայնվում այն դիրքորոշման հետ, թե Հայաստանը այսօր «անորոշության մեջ է ԵՏՄ-ի և ԵՄ-ի միջև»։
Իրականում երկիրը շատ լավ էլ կողմնորոշվել է։ Հայաստանը ԵԱՏՄ-ի լիիրավ անդամ է, որը պարտավորությունների և իրավունքների ամբողջական փաթեթ է պարունակում։ Մեր օրակարգում ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու հարց չկա։ ԵԱՏՄ-ում ընդունվող որոշումները կայացվում են կոնսենսուսի հիման վրա, և մենք դրանց ենք հետևում։
Երբ խոսք է ի վերջո գնում ՌԴ նախագահի՝ ԵՄ-ի վերաբերյալ Հայաստանի ծրագրերի մասին ԵԱՏՄ-ի գագաթնաժողովում քննարկելու առաջարկի մասին, ես պարզապես հարցում եմ՝ ի՞նչ իմաստով է այդ հարցը առաջարկվում։ Կոնկրետ որտեղ է այդ հայտարարությունը արվել, թե՞ այն պարզապես հուզական բնույթի հայտարարություն է, որը ծագել է այս լարված իրավիճակում։ Խնդիրը նրանում է, որ այդ դիրքորոշումը փորձում են ներկայացնել որպես իրականություն, և խնդրում են ինձ՝ որպես պետական գործիչ, դա մեկնաբանել։
Մենք այսօր նման նպատակ չունենք։ Եթե Ռուսաստանը ինչ-որ բան առաջարկի, մենք՝ մեր հերթին, կառաջարկենք մեր տեսակետը։ Սա քաղաքականության բնույթն է։
Ես նաև մեկնաբանել եմ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը, թե Հայաստանը ԵԱՏՄ-ում կլինի այնքան ժամանակ, քանի դեռ դա հնարավոր կլինի համատեղության տեսանկյունից։ Ի՞նչ է նշանակում «համատեղությունը»։ Ի՞նչ է նշանակում, որ Ռուսաստանը հայտարարում է, թե Հայաստանը երկիր չէր լինի, եթե չլիներ Ռուսաստանը։ Այդ դեպքում ի՞նչ են նրանք քննարկում։ Ի՞նչ է ստացվում, որ մենք նրանց պետք չենք։ Սա քաղաքականություն է։ Իրենք իրենց տեսակետն են ասում, մենք՝ մերին։ Ինչ-որ բան նրանք կառաջարկեն, ինչ-որ բան՝ մենք։
Ես կարծում եմ, որ լրատվականները պետք է ավելի ուշադիր լինեն ներքին օրակարգին, քան Ռուսաստանի կամ այլ երկրների ներկայացուցիչների ասածներին։ Դուք դա նարատիվ եք դարձնում Հայաստանի համար։ Ինչու՞ եք սպասարկում այս օրակարգը։ Ինչի՞ համար է այդ ամենը։
