Հանրապետության Կոտայքի մարզի Քախսի համայնքում կայացած նախընտրական քարոզարշավի ժամանակ իմ հարցերին պատասխանելիս ես հայտարարեցի, որ ներկայիս իրավիճակում Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության մասին խոսք լինել չի կարող։
Ես հարցրեցի՝ «Ինչպիսի խաղաղության մասին են այսօր խոսում մեր իշխանությունները»։ Իրականությունը այն է, որ մեր կողմից Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հետ որևէ պաշտոնական փաստաթուղթ ստորագրված չէ, և իրավիճակն ավելի է սրվում։
Երեկ ինքն Ալիևն ասաց, որ ընտրություններից անմիջապես հետո Հայաստանը պետք է ընդունի նոր Սահմանադրություն և վերադարձնի 300,000 ադրբեջանցու։ Սա ծիծաղելի է։ Մեր երկրում տեղ չկա մեր սեփական արցախցիների համար, ովքեր ներքին տեղահանվել են։ Սրանք այն մարդիկ են, ովքեր փախել են իրենց տներից՝ թողնելով ամեն ինչ, բայց նրանց վերադարձի մասին խոսք չկա։ Բայց միևնույն ժամանակ մենք պետք է պատրաստ լինենք ընդունել 300,000 ադրբեջանցու։ Ի՞նչ է սա նշանակում, ինչպե՞ս պետք է դա հասկանալ։
Հայաստանին անհրաժեշտ է երաշխավորված խաղաղություն, որը կստորագրվի Ալիևի հետ միասին՝ պարտադիր երաշխիքներով, լինի դա Հնդկաստանից, Չինաստանից, թե Ռուսաստանից։
Պատերազմ չկա։ Մենք պետք է կենտրոնանանք սահմանների վրա։ Եթե յուրաքանչյուր ոք, ով կխախտի այդ սահմանները, կենթարկվի պատասխանատվության, ապա մենք կունենանք խաղաղություն։
Իմ կարծիքով՝ այս իրավիճակում մեր երկրի իշխանությունները պետք է փակեն պատերազմի դռները և կենտրոնանան մեր քաղաքացիների զարգացման և բարեկեցության բարելավման վրա։ Նրանք պետք է ներկայացնեն վերջնական փաստաթուղթ, որը կապացուցի, որ նրանք խաղաղություն են բերել այս հողին, և որ պատերազմն ավարտվել է։ Բայց մինչդեռ, Ալիևը անընդհատ նոր պահանջներ է ներկայացնում և սպառնալիքներ է հնչեցնում, ինչի ֆոնին խաղաղության մասին խոսք լինել չի կարող։
