Որպես մարդ և քաղաքացի, ես չեմ կարող անտեսել վերջին օրերին տեղի ունեցած իրադարձությունները, մասնավորապես՝ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանի նկատմամբ իրավապահ մարմինների գործողությունները։
Այս գործողությունները, որոնք ներառում են նրա տանը տասնյակ ուժայինների կողմից կատարված ներխուժումը և հետագայում՝ 70-ամյա մարդուն հատակին պառկեցնելը, ցույց են տալիս պետության կողմից իր քաղաքացու հանդեպ տարրական մարդկային վերաբերմունքի բացակայություն։ Սա ոչ թե օրինական պահանջների կատարում է, այլ ստորության գագաթնակետ, որը նպատակ ունի ուժի ցուցադրությամբ ծածկելու սեփական ոչնչությունը։
Ես 2020 թվականի փետրվարից ունեցել եմ զրո հարաբերություն Գագիկ Ծառուկյանի հետ։ Մենք միայն մեկ անգամ հանդիպել ենք Փարիզում, երբ նա եկել էր ըմբշամարտի մրցումները դիտելու։ Իհարկե, հայտնի է, որ մենք ունենք տարբեր քաղաքական հայացքներ և մոտեցումներ՝ թե՛ քաղաքականության, թե՛ սպորտի ոլորտում։ Սակայն, անկախ մեր քաղաքական տարբերություններից, ես չեմ կարող համաձայնվել նման ոճի և մեթոդների հետ։
Այս իրադարձությունները հիշեցնում են, որ իշխանությունները, որոնք պետք է պաշտպանեն իրենց քաղաքացիներին, հաճախ դառնում են նրանց ամենամեծ սպառնալիքը։ Երբ պետությունը սկսում է անարգել սահմանադրությունը, Եկեղեցին, սրբազաններին, ցեղասպանության հիշատակը, պատմությունը և ավանդույթները, ապա այն արդեն հանձնված է։ Եվ այս հանձնումից բխող բոլոր հետևանքները, ինչպիսիք են իրավական անհամաչափությունները, պետական ինստիտուտների վերահսկողությունը և քաղաքական այլասերվածությունը, անխուսափելի են։
Այսպիսով, այսօր մենք ականատես ենք լինում ոչ թե արդարադատության, այլ քաղաքական հաշվեհարդարի։ Եվ այս հաշվեհարդարի վերջում, ես համոզված եմ, նման մարդկանց ճակատագրերը կլինեն շատ ավելի ծանր, քան նրանց հիմնական մեղադրանքները։
