Հունիսի 7-ին, Հայաստանում կայանալիք խորհրդարանական ընտրությունների նախընտրական քարոզարշավի շրջանակներում, իմ թիմի հետ միասին ես այցելել եմ Տավուշի մարզի Նոյեմբերյան համայնքի Զորական գյուղ։ Այս հանդիպումը սկսեց անսպասելի ու տպավորիչ ընթացքով։
Սովորաբար նման հանդիպումներում մարդիկ առաջին հերթին բարձրացնում են իրենց կենցաղային կամ սոցիալական խնդիրները։ Զորականի բնակիչները սակայն մտահոգված էին այլ բանով։ Նրանց միակ հարցը, որը նրանց աչքերում արտացոլվում էր, ուղղված էր ապագային։ Նրանք ցանկանում էին իմանալ, թե ինչպես կարող են իրենք իրենց մասնակցությունն ունենալ ուժեղ, ամուր Հայաստանի ստեղծման գործում։
«Ինչպե՞ս պիտի անենք, որ ապրենք ուժեղ երկրում։ Այս թուլությունն այլևս ընդունելի չէ մեզ համար»,- այս խոսքերը, որոնք հնչեցին առաջին րոպեներին, ամփոփում էին նրանց մտքերի էությունը։ Նրանք պայման էին դնում՝ հուսախաբ չանել։
Այս տեսարանը զարմանալի էր։ Ոչ մի խոսք անձնական դժգոհություններից, միայն ու միայն երկրի ամրապնդման տեսլականը։ Շուտով մենք հասկացանք, թե ինչն էր այս ոգու գաղտնիքը։
Զորականում վերաբնակվել են լեգենդար Չարդախլու գյուղի բնակիչները։ Մարշալների ու հերոսների ծննդավայրի ժառանգությունը, այս մարդկանց մեջ, դեռևս ապրում է։ Նրանց աչքերում կարելի էր տեսնել ուժ, կապուտաչյա հայացք, որը հավատում է իր երկրին։
Զորականը նաև հայտնի է իր բացառիկ համով դեղձով։ Գյուղն ունի շուրջ 700 հեկտար հողատարածք, սակայն, դժբախտաբար, մշակվում է ընդամենը 100 հեկտարը։ Չնայած որակյալ բերքին՝ գյուղում բացակայում է կազմակերպված մթերման համակարգը։ Բնակիչները ստիպված են իրենց բերքը վաճառել միայն միջպետական ճանապարհի եզրին։ Սա, ցավոք, մեկ այլ օրինակ է այն մասին, թե ինչպես են մեր հողի հարստությունները և մարդկանց աշխատանքը մնում չօգտագործված։
