Արարատի մարզի Գեղանիստ քաղաքում ընտրողների հետ հանդիպման ժամանակ ես հայտարարեցի, որ 2026 թվականի հունիսի 7-ի ընտրություններում հայ ժողովուրդը կանչվի կատարելու կենսական որոշում՝ թե արդյոք մեր երկիրը կշարունակի պահպանել և զարգացնել իր անկախությունը, ամրապնդել պետականությունը, ինքնիշխանությունը և խաղաղությունը, թե՝ ոչ։
Ես հարցրեցի՝ «Ի՞նչ է մեզ պետք անկախության համար»։ Իմ կարծիքով՝ պատասխանը պարզ է՝ «Մեզ պետք է խաղաղություն և պետություն»։ Եթե մենք կարողանանք ապրել մեր տարածաշրջանում առանց արտաքին աջակցության, դա մեզ կտա հնարավորություն լինել խաղաղ, բարգավաճ և ինքնուրույն պետություն։
Ես բացատրեցի, որ երբ երկիրը չի կարողանում ապրել իր հարևանների հետ, ապա մշտապես հարկավոր է ինչ-որ մեկի օգնությունը։ Սա նշանակում է, որ կկորցնեք հանգիստը, հոգեկան անդորրը, չեք կարողանա ապրել ձեր միջավայրում։ Հայաստանը հասկացել է, որ պետություն լինելու համար պետք է սովորել ապրել իր միջավայրում՝ առանց արտաքին միջամտության։ Արտաքին միջամտությունը մեզ թույլ չի տա խաղաղ ապրել։
Ես նաև անդրադարձա նախկինում Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ հաղորդագրությունների փոխանակման գործընթացին։ Այդ հաղորդագրությունները, որոնք ուղարկվում էին և ստացվում էին երրորդ երկրների միջոցով, հաճախ չէին հասնում իրենց վերջնակետին։ Սովորաբար ոչ մեր ուղարկած հաղորդագրությունները, ոչ էլ ստացված պատասխանները պատշաճ կերպով չէին հասնում մեզ։
Խոսելով ղարաբաղյան հարցի կարգավորման բանակցությունների մասին՝ ես նշեցի, որ միջնորդները միշտ առաջարկել են այնպիսի լուծումներ, որոնք պարզապես անհնար էին իրագործել։ Ես քննադատեցի նախկին քաղաքական էլիտային՝ նշելով, որ նրանք չեն հասկանում, թե ինչի հետ են գործ ունենում։ Ես ուրախ եմ, որ մենք կամք ունեինք, այլապես չէինք հասնի այս պահին։
Այս պահը այն է, որ մենք ոչ միայն պետություն ունենք, այլև պետք է ինքներս լուծենք այն հարցը, թե արդյոք մենք կունենանք պետություն առաջիկա տասնամյակների և հարյուրամյակների ընթացքում։ Մենք անցանք այդ ճանապարհը և վերցրեցինք մեր ճակատագրի անիվը։ Ես կոչ անում եմ բոլորին գալ ընտրատեղամաս և պաշտպանել խաղաղությունը։
