Հունվարի 29-ի մամուլի ասուլիսի ընթացքում ես հայտարարեցի, որ 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին իմ մասնակցության վերջնական ձևաչափը դեռ որոշված չէ։
Վերջին շրջանում մամուլում շրջանառվում են լուրեր, թե «նախկինների» հեռանալու դեպքում մյուսների համար մեծ հեռանկարներ կբացվեն։ Սակայն պետք է հստակեցնել, որ Հայաստանի Հանրապետության բոլոր երեք նախագահներին՝ ինձ, Սերժ Սարգսյանին և Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, պետք չէ դիտարկել որպես միևնույն կատեգորիայի ներկայացուցիչներ։
Մենք՝ երեք նախկին նախագահներս, բնավորությամբ բոլորովին տարբեր մարդիկ ենք։ Մենք տարբեր ենք հայացքներով և աշխատաոճով, բայց մի բանում նման ենք. մեր աշխատանքային գրքույկներում գրված է, որ մենք նախագահ ենք եղել։ Եթե այն փաստը, որ մենք նախագահ ենք եղել, բավարար է, որպեսզի այդպես հայտարարեք․ «դուք չպետք է մասնակցեք ընտրություններին», ապա դրանց չպետք է մասնակցեն նաև նախկին նախարարները, ԱԺ պատգամավորները, օմբուդսմենները։ Դա նորմալ է՞։ Իհարկե՝ ոչ։ Յուրաքանչյուր մարդ ինքն է որոշում՝ մասնակցել ընտրություններին, թե՝ ոչ, իսկ եթե մասնակցել, ապա՝ ինչ ձևաչափով։
Ես նաև հստակեցրեցի, որ, եթե իմ քաղաքական ուժը ընտրություններում առաջին տեղը չգրավի, ինքն՝ անձամբ, ոչ մի հավակնություն չի ունենա։ Այդ դեպքում տվյալ ուժը պետք է պատասխանի՝ արդյոք ընդունում է իմ առաջնորդությունը, թե՝ ոչ։
Պատասխանելով հարցին, թե ինչպես եմ վերաբերվում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի նրան և մյուս նախագահներին «թալան» մեղադարանելուն, նշեցի․ «Փաշինյանը իշխանության է եկել ժողովրդի հանդեպ սիրո կարգախոսով, իսկ հետո պարզվել է, որ նա փող է սիրում։ Եթե նա սիրեր ժողովրդին, կենսաթոշակառուների վիճակն այնպիսին չէր լինի, ինչպիսին այժմ է»։
Այդ առնչությամբ անդրադարձա նաև օտարերկրյա պետությունների և կազմակերպությունների կողմից Նիկոլ Փաշինյանին աջակցության հարցին։ Իմ կարծիքով՝ այդ աջակցությունը իրենց նախաձեռնությունը չէ, այլ Հայաստանից է գալիս։ Հայաստանի պատվիրակությունները գնում են, հայտարարում են․ մենք արևմտամետ գիծ ենք որդեգրել, Ռուսաստանը մեր դեմ հիբրիդային պատերազմ է մղում։ Սաակաշվիլին նույն բանն էր անում՝ սրում էր հարաբերությունները, իսկ հետո փախչում՝ աջակցություն խնդրելով։ Հայաստանը սրում է հարաբերությունները և դրա դիմաց փորձում ինչ-որ բան ստանալ Արևմուտքից։ Ինչպե՞ս դա կազդի ներքաղաքական կյանքի վրա։ Որոշակի ազդեցություն կլինի։ Այդ տեսանկյունից ընդդիմությունը հայտնվել է անհավասար պայմաններում։
Ի վերջո, ես կարծում եմ, որ ինձնից լավ ոչ ոք չի կարող երկիրն այս վիճակից հանել։ Հիմա իրավիճակը կրկին ճգնաժամային է, և ես կանգնած եմ ընտրության առջև՝ ստանձնել պատասխանատվություն, թե խուսափել։
